July  27, 2018

ป่วยอยู่ในป่า

เราพบเขาพูดคุยคนเดียวในป่าข้างถนน
ต่อมา...เราพบว่าเขามาอยู่ข้างถนนด้วยอาการจิตเวช
ต่อมา...เราพบว่าเขามีพ่อดูแลอยู่
ต่อมา...เราก็พบว่าพ่อพยายามอย่างมากที่จะดูแลให้เขาไม่ต้องมาอยู่ที่ตรงนี้
 
แต่เราก็พบว่าพ่อไม่สามารถจะทำตามความตั้งใจนั้นได้ เพราะสาเหตุมากมาย ตั้งแต่ รายได้ที่ไว้กินไว้ใช้คือรายได้ค่าแรงขั้นต่ำ300บาท ต้องทำงานวันละ12 ชั่วโมง แถมไม่มีความเข้าใจในการดูแลผู้ป่วยจิตเวช ผู้ป่วยเองก็ไม่สามารถอยู่ร่วมกับคนอื่นๆในหอพักได้ ผู้ป่วยหนีออกมาจากหอพักด้วยอาการหลอน เขาไม่ย้อนกลับมาที่หอพักอีกเลย และไปเป็น "ผู้ป่วยข้างถนน" เต็มตัว
 
พ่อที่มืดแปดด้านในการดูแลลูกชายที่ป่วยจิตเวชเพราะเคยเข้าไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวช 2 ครั้งแล้ว แต่เป็นการไปหาและรับยากลับมากินที่บ้านและบ้านนั้นเป็นเพียงป่าข้างทาง พ่อทำได้แค่เพียงตามมาดูแลลูกเรื่องอาหารการกินให้ได้ครบ หรือทำได้เพียงดูแลเรื่องที่ทำให้ลูกชายพออยู่ได้ในป่าข้างถนน สุดท้ายพ่อก็ต้องทิ้งห้องหอนั้นและออกมานอนที่ข้างถนนเช่นเดียวกับลูกชาย แต่ที่ต่างกันคือ พ่อเป็น "ผู้ดูแล" ลูกเป็น "ผู้ป่วย"
 
สุดท้ายนั้น...เราก็พบว่ายังมีครอบครัวอีกมากที่อยู่ในภาวะที่ไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะดูแลผู้ป่วยจิตเวชได้ ทั้งๆที่พวกเขาอยากจะดูแลกันและกันให้ได้อย่างดีที่สุด แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ให้ดีไปกว่านี้ และเอาเข้าจริงเราก็ไม่ควรให้พวกเขาต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง
 
#ผู้ป่วยข้างถนน #ผู้ป่วยจิตเวชเร่ร่อน #HumanOnStreet #ปัญหาการดูแลผู้ป่วยจิตเวช

27 JULY 2018
<< Back

Read : 26