September  12, 2017

รู้จักกับแหม่ม

ครั้งเธอเร่ร่อนมาอยู่ข้างคลองคูเมืองเดิม เธอให้ชื่อกับใครต่อใครว่าเธอชื่อ"แหม่ม" 3 ปีเห็นจะได้ที่เธออยู่ที่นี่ และใช้ชีวิตในพื้นที่ไม่เกิน 500 ตารางเมตร "เป็น 500 ตารางเมตรที่เต็มไปด้วยความสลดหดหู่" 
แหม่มมีอาการของผู้ป่วยจิตเวชอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินข้ามถนนไปมาจากเช้าจรดตอนเย็น อาหารที่กินมักเป็นอาหารจากแม่ค้าให้บ้าง พระให้บ้าง แต่วิธีกินของเธอในทุกๆ ครั้ง คือการเทมันทุกอย่าง ลงไปบนพื้นและใช้มือหยิบใส่ปากกิน 
ในบางวันถังขยะเป็นเป้าหมายให้เธอทั้งหาของมากิน และพกมันเข้ากระเป๋ากางเกง เสมือนมันเป็นของล้ำค่าน่าสะสม กลางฟุตบาทคือที่นอน ที่เลือกจากความเจ็บป่วยทางจิตเวช ที่ไม่เคยได้รับการรักษา 
ในเวลาที่ฝนตกหนัก "แหม่ม" ไม่เคยคิดจะลุกหลบ จากที่นอนของเธอไปที่ไหน วันเลวร้ายที่สุดของพื้นที่ 500 ตารางเมตรที่เธออาศัยอยู่ วันนั้น"เธอถูกกลุ่มคนเมาลากไปเพื่อหมายจะข่มขืน" เคราะห์ดีที่เธอรอดมาได้จากการมีคนช่วยเหลือในวันนั้น 
คำถามสำคัญ "แล้วคืนอื่นๆ หลังจากวันนั้นอีกล่ะ" 
คำถามที่สำคัญไม่แพ้กัน "เราจะปล่อยให้แหม่ม หรือผู้ป่วยจิตเวชแบบแหม่ม อยู่กับชะตากรรมแบบนี้อีกนานแค่ไหน"

<< Back

Read : 45