September  03, 2017

รอให้ครบ 24 ชั่วโมง

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเราได้รับแจ้งจากครอบครัวหนึ่งซึ่งขอความช่วยเหลือให้ติดตามหาคุณพ่อที่เป็นอัลไซเมอร์ 
เหตุการณ์คือช่วงเช้ามืด คนหายได้ปั่นจักรยานออกจากบ้าน เพื่อไปซื้อหาอะไรกินและเที่ยวเล่นตามปกติ 
แต่ครั้งนี้เกิดความไม่ปกติขึ้น เพราะคนหายหลงลืมทางกลับบ้านของตนเอง ก่อนจะปั่นจักรยานอย่างไร้ทิศทางไปเรื่อยๆ ในเส้นทางที่เขาเชื่อว่ามันเป็นทางกลับบ้าน 
ตัดกลับมาที่ครอบครัว หลังจากเห็นความผิดปกติที่คุณพ่อไม่ได้กลับบ้านตามปกติ จึงรีบไปแจ้งความที่สถานีตำรวจใกล้บ้านโดยทันที 
แต่คำตอบที่ได้รับคือ "รอให้ครบ 24 ชั่วโมงก่อน" 
แน่นอนว่าคนในครอบครัวไม่มีทางรอถึงขนาดนั้นได้ สิ่งที่ครอบครัวทำคือการโพสต์ข้อความลง FB เพื่อให้มีคนช่วยแจ้งเบาะแสเข้ามา 
ซึ่งก็ได้ผลจริงๆ มีคนแจ้งเบาะแสให้กับครอบครัวมาพอสมควรทีเดียว ทางครอบครัวก็เริ่มตามหาคนหายไปเรื่อยๆ จนข้ามวันข้ามคืน 
ไม่ต่างจากคนหายที่ปั่นจักรยานไกลจากบ้านไปเรื่อยๆ เช่นกัน 
ในที่สุดก็ได้รับข่าวดีจากพลเมืองดีคนหนึ่ง ซึ่งแจ้งว่าได้พาคนหายมาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง 
ซึ่งโรงพยาบาลแห่งนี้ ห่างจากจุดที่คนหาย หายไปไกลเกือบ 30 กม. เลยทีเดียว 
พลเมืองดีคนนี้ไปพบคนหายมาอาศัยหลับนอนในละแวกบ้าน และมีอาการบาดเจ็บเพราะรถล้ม ภาพรวมของบุคคลที่พบนี้ไม่สู้ดีนัก 
พลเมืองดีจึงตัดสินใจพาคนที่พบไปที่โรงพยาบาล 
ก่อนจะค้นหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตจนพบประกาศตามหาคนหาย ที่รูปพรรณในประกาศน่าจะตรงกับคนที่พบเมื่อครู่ 
จึงได้โทรหาตามเบอร์ติดต่อและทำให้การรอคอยคนหายของครอบครัวนี้สิ้นสุดลง 
นับเป็นเรื่องโชคดีของครอบครัวนี้ เพราะหากติดตามหาคนหายไม่พบ คนหายรายนี้มีแนวโน้มไม่น้อยที่จะเปลี่ยนสถานะจากคนหายเป็นคนเร่ร่อนโดยสมบูรณ์ 
จริงอยู่ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจมีเหตุผลบางประการที่ต้องรอให้คนหาย หายครบ 24 ชั่วโมงก่อน 
แต่อย่าลืมว่าภายใน 24 ชั่วโมงนั้น มันอาจล่าช้าเกินไปและอาจทำให้คนหายกลายเป็นบุคคลเร่ร่อนในท้ายที่สุด..... 
โครงการผู้ป่วยข้างถนน มูลนิธิกระจกเงา

<< Back

Read : 13