August  15, 2017

ผู้ป่วยที่ถูกสาปจากเงื่อนไขทางสังคมให้ยังต้องอยู่ที่ข้างถนน

"ผู้ป่วยที่ถูกสาปจากเงื่อนไขทางสังคมให้ยังต้องอยู่ที่ข้างถนน" ผู้หญิงคนนี้เมื่อสอบถามคนแถวนั้นได้ความว่าเธออยู่มาไม่ต่ำกว่า 5 ปีแล้วในละแวกนั้น เธออยู่ในสภาพผู้ป่วยจิตเวชเร่ร่อน หรือที่ทางมูลนิธิกระจกเงาเรียกว่า"ผู้ป่วยข้างถนน" 5 ปีที่เธออยู่แน่นอนไม่มีใครเฝ้ามองเธอตลอดทุกเวลา ทุกเวลาว่าชีวิตเธอเป็นอย่างไรบ้าง ทุกเวลาที่คนมักจะมองอยู่สองแง่คือ น่าสงสารและเธอไม่กวนใคร เลยคิดว่าไม่ต้องทำอะไรนอกจากให้ข้าวให้น้ำบ้าง แต่ทางทีมผู้ป่วยข้างถนนมองมากกว่านั้น ต้องอย่าลืมว่าผู้ป่วยจิตเวชมักจะไร้ความสามารถในการที่จะดูแลตัวเองได้ ในช่วงเวลากิน เธออาจกินในขณะที่มือหรือสิ่งที่เธอกินเข้าไปมันสกปรกอย่างที่สุด หรือแม้แต่เวลานอนเธออาจต้องนอนหลับไปกับยุงที่เป็นพาหะโรคร้ายต่างๆ ยังไม่นับรวมในช่วงเวลาอื่นๆที่ไม่มีใครเห็นเธอ เธออาจถูกกระทำอะไรต่ออะไร หรือพฤติกรรมของผู้ป่วยจิตเวชอย่างเธอเองอาจกระทำอะไรที่มนุษย์ปกติไม่ควรได้รับ ดังนั้นทำไมเราจึงปล่อยให้มนุษย์คนหนึ่งอยู่ในสภาพแบบนั้นได้ ประเด็นของเรื่องนี้อยู่ที่ส่วนมากเราปล่อยให้มนุษย์คนนึงต้องมีชะตากรรมที่มนุษย์ไม่ควรได้รับได้อย่างไรบ้าง 
1.การมองว่าเธอก็ไม่ทำร้ายรบกวนใคร 
2.การรู้สึกสงสารและช่วยเท่าที่ช่วยได้ ให้ข้าวน้ำกับเธอ 
3.การไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรที่มากไปกว่าข้อสาม 
4.เคยประสานงานขอความช่วยเหลือแล้วแต่หน่วยงานให้ความช่วยเหลือไม่ดำเนินการอะไร 
โครงการผู้ป่วยข้างถนน มูลนิธิกระจกเงาเราพยายามทำการปิดเงื่อนไขทั้งหมดที่ว่ามาเพื่อให้เกิดการช่วยเหลือพวกเขา ช่วยเหลือผู้ป่วยให้ได้อย่างเป็นระบบ เกิดความยั่งยืนและมีประสิทธิภาพ แต่โครงการผู้ป่วยข้างถนนไม่สามารถทำได้เองโดยลำพัง เราคงต้องอาศัยคนในสังคมช่วยกัน ตั้งแต่การแจ้งเมื่อพบผู้ป่วยข้างถนน ตลอดจนทำการช่วยรณรงค์ผลักดันให้ประเด็นการแก้ไขการช่วยเหลือผู้ป่วยข้างถนนเป็นประเด็นที่รัฐ กลไกรัฐต้องทำงานแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ให้มีประสิทธิภาพที่สุด สุดท้ายเราหวังว่ามนุษย์ควรมีชะตากรรมที่ดีกว่าที่เป็นอยู่นี้

<< Back

Read : 32